Waarom je niet altijd naar Ilja Gort moet luisteren

Twijfelen. Soms doe ik dat. De laatste keer deed ik dat toen ik deze fles in handen kreeg. Ik staarde naar het jaar 2020 en ergens ver weg hoorde ik het stemmetje van Ilja Gort. “Een witte wijn kun je niet bewaren. Een jaartje misschien.” Ik had het opgevangen in een recente uitzending van zijn vermakelijke televisiekwartiertje. Wijn is er om zo snel mogelijk op te drinken. Wacht er niet te lang mee. “Morgen kun je wel overreden worden door een vuilniswagen.” Deze Wilde Hilde 2020 is door onze nationale francofiel afgeschreven. Niet meer aan beginnen, vindt hij. Toch waag ik het erop.

En ik zet meteen ook maar een vraagteken bij het advies van meneer Gort. De meeste witte wijnen hebben inderdaad niet het potentieel van rode wijnen om gaandeweg te rijpen en te verbeteren. Maar een goeie witte wijn uit een koel klimaat kan best een paar jaar blijven liggen. Meestal heeft zo’n wijn een prima zuurgraad. Denk aan een Chardonnay of Riesling. Natuurlijk moet je het ook weer niet te gek maken, want de meeste witte wijnen verliezen na verloop van tijd hun frisheid en fruitige aroma’s. Als deze wijn uit 2020 na 4 jaar nog steeds goed uit de verf komt, getuigt dat van kwaliteit.

Wilde Hilde

Dat maakt het de moeite waard om af en toe ook eens een wat oudere witte wijn te proeven. Dit is een bijzondere fles, want achter het lichtgroene glas huizen de moderne johanniter en de klassieke riesling. Deze twee druiven hebben een vergelijkbaar smaakprofiel. Je komt ze niet zo vaak tegen in één fles. De wijnmakers vertellen dat ze deels vergist zijn met wilde giststammen. Die benadrukken de fruitige aroma’s. Een van de wijnmakers is Hilde Peereboom. De naam van de wijn verwijst naar de gebruikte gisten en naar haar. De andere wijnmaker is Marcel, haar man.

Vanille

De vinificatie doen de wijnmakers van de Daalgaard in eigen huis. Het resultaat mag er zijn. De Austrian Wine Challenge (AWC) in Wenen bekroonde al heel wat wijnen met een medaille. Deze Wilde Hilde 2020 kreeg in 2021 een zilveren plak.  De kleur is niet intens. Licht strogeel. In het glas komen de aroma’s meteen lekker los. Ik snuif groen fruit en ook wat exotische aroma’s op, vanille en fijne kruiden. Het hout domineert niet. Het mondgevoel is vol en zelfs een beetje romig. En toch is de wijn dankzij z’n mooie zuren nog steeds verfrissend fruitig. 

Onze Lokale Helden

Het lijkt erop dat de smaak gaandeweg rijker is geworden. Ik proef appel en peer, citrus, limoen en perzik. Ietsjes verder weg de sporen van hout, munt en muskaat. Een beetje honing en noten ook. Overduidelijk schemert er ook iets van de typische goût de petrol op de achtergrond. Deze blend staat stevig in z’n schoenen. Het is volwassen wijn. In de afdronk voert het fruit te boventoon, begeleid door de kruiden en een mooi bittertje. Lekker bij groene asperges. Gelukkig heb ik het advies van Ilja Gort in de wind geslagen. Hij weet niet wat hij mist, maar kan ‘m voor een prikkie nog bestellen bij Onze Lokale Helden.