Kun je ook géén medaille winnen bij de Wijnkeuring van de Lage Landen? Die cynische vraag kan zomaar opborrelen na de bekendmaking van de uitslag van de jaarlijkse keuring voor wijnen uit België en Nederland. Een gouden regen! Het Algemeen Dagblad publiceerde dit nieuws. Recordaantal gouden medailles bij Wijnkeuring Lage Landen, kopte de krant. Maar liefst 84% van alle ingestuurde wijnen kreeg een gouden, zilveren of bronzen medaille. Dat is niet mis.
Bram van Iterson
Voor alle duidelijkheid: een wijnkeuring is geen sportwedstrijd, waar maar één deelnemer een gouden, zilveren of bronzen medaille wint. De puntenscore van een wijn is goed voor een medaille, tenzij die lager is van 3,5 op 5,0 punten. Ongeveer 35 wijnen kregen daarom geen medaille. De kwaliteit was volgens de keurmeesters onder de medaillenorm. Dat is precies de reden dat je een positieve vraag kan formuleren: wordt de kwaliteit van de Belgische en Nederlandse wijnen steeds beter?
Lang niet alle wijndomeinen doen mee aan de keuring. Sommigen laten hun wijnen liever beoordelen langs een internationale meetlat. Anderen doen niet mee, omdat een wijnkeuring meestal ook een marketingdoel dient. Dat hebben zij niet nodig, omdat hun wijnen steevast na een paar maanden zijn uitverkocht. Er zijn ook wijngaarden waarvan de productie zo klein is dat het afstaan van flessen voor een wijnkeuring misschien te veel gevraagd is.
Er kunnen een heleboel redenen zijn om niet mee te doen aan een keuring. Niet meedoen, betekent niet per definitie dat de wijnen niet goed zijn. Ik kan u verzekeren dat er prima wijnen tussen zitten. Het Wijninstituut Nederland (WIN) waakt als organisator over de geloofwaardigheid van de keuring. De uitvoering van de keuring ligt bij het Weinbauamt in Neustad, een erkend instituut. Dit jaar werden de categorieën extra droge rode en witte wijn aan de keuring toegevoegd.
De zogenaamde resistente druivenrassen lijken steeds meer te aarden in Nederland. Misschien moesten we wennen aan de nieuwe smaakprofielen. Ik meen dat een aantal van deze rassen inmiddels aan internationale standaarden in de smaakbeleving voldoen. De johanniter laat zich meer en meer van een plezierige kant zien. Verrassend! En recente kruisingen zoals de calardis blanc worden snel omarmd, vanwege de frisheid en prettige kruidigheid.
Dat hebben zij niet nodig, omdat hun wijnen steevast na een paar maanden zijn uitverkocht.
Het is daarom niet verbazingwekkend dat je in landen als Duitsland, Frankrijk en Spanje een voorzichtige toename ziet van deze variëteiten. Een andere ontwikkeling is dat door de opwarming van de aarde in de Lage Landen ook klassieke rassen met succes geteeld worden. Denk aan pinot noir en zelfs viognier. Ik vind het mooi dat dit zo duurzaam mogelijk gebeurt. Planten staan minder dicht op elkaar. Daardoor kan het blad beter drogen.
De bestrijding van plantziektes is ook steeds duurzamer. Daarbij helpt het gebruik van nieuwe klonen, die meer resistent zijn. Trouwens, de Wijnkeuring van de Lage Landen maakt geen onderscheid tussen nieuwe en klassieke druivenrassen. Het gaat om de kwaliteit en de smaak. Die werden blind beoordeeld. Wijnen van resistente én klassieke rassen gingen met edelmetaal naar huis.
AuteurBram van Iterson
Bram van Iterson is jurist en hogeschooldocent. Hij is daarnaast voorzitter van de Vereniging Nederlandse Wijn Producenten (VNWP), de branchevereniging van commerciële wijnboeren.In zijn vrije tijd is Bram ook nog actief als lid van een gemeentelijke adviesraad voor het sociaal domein en voorzitter van een hogeschool beroepscommissie. De VNWP werd in 2016 opgericht, nadat het Productschap Wijn werd opgeheven. Bram schrijft zijn column op persoonlijke titel en verwoordt niet de visie van de VNWP, tenzij anders aangegeven.
Bram schrijft columns over zijn ervaringen met Nederlandse wijnbouw
Onze columnisten zijn geen spreekbuis van dit online domein van de Nederlandse wijn en geven hun eigen mening. Zij delen persoonlijke verhalen over het maken, schenken en verkopen van wijn van eigen bodem.
