Dit wordt een topjaar. Dat hoorde ik mezelf al iets te vaak zeggen toen het groeiseizoen nog maar amper begonnen was. Het was een voorbarige opmerking. En daarom ook een gevaarlijke. Voor je het weet haalt de grillige werkelijkheid je in. Misschien was de wens de vader van de gedachte. De oogst van 2024 viel enorm tegen. Dat maakte wijnboeren somber. We keken uit naar een beter jaar, een topjaar.
Mart Visscher
Na zo’n dramatisch wijnjaar is het jaar erna extra belangrijk. Kunnen we iets van het verlies in 2024 weer goedmaken? Geeft de natuur ons de kans om weer volop mooie wijnen te maken? Hoewel ik dat in het voorjaar nog niet kon weten, werd 2025 inderdaad een topjaar. In de wijngaard konden we het verschil maken. Er was geen sprake van buitensporige hitte of dramatische regenval.
Het voorjaar begon als een stille belofte. De stokken liepen mooi uit. ’s Nachts was het lekker fris. Er viel precies genoeg regen. Die omstandigheden verleidden mij om hardop te dromen. Het weer straft dat soort dagdromerij vaak harder af dan je lief is. Even leek het daar op. In juni reed ik nog met open ramen door de wijngaard, maar in juli keek ik met samengeknepen billen naar donkere luchten.
De zomer was typisch Nederlands. Het was net warm genoeg om vooruit te komen, net nat genoeg om alert te blijven. Toen werd het september. Ik beleefde die maand bijna als een waarschuwing in slow motion: koel weer, frisse nachten. Dat remde de groei van de druiven. Het stelde ons geduld op de proef. Het effect zie je nu terug in de cijfers van de analyses. De wijn in wording zit wat hoger in de zuren.
Zowel de kwaliteit als het volume waren dik in orde. Dat is misschien wel de grootste beloning die je als wijnbouwer kunt krijgen.
Wat ik daarvan vind? Eerlijk gezegd is dat voor ons stijl een voordeel. Om wijnen te maken die gedragen worden door lengte en spanning heb je die frisheid echt nodig. Wat dit jaar vooral bijzonder maakte is de vinificatie. In de kelder liep alles op rolletjes. Heldere most, mooie vergistingen, levendige aroma’s. Er waren nauwelijks correcties nodig. Het is alsof de druiven zelf wisten welke kant ze op moesten.
Dat is niet alleen onze eigen ervaring. De wijnboeren waar we mee samenwerken stonden dit jaar heel veel uren langer in de wijngaard. Soms met een kromme rug, soms met lichte twijfel. Ze zagen het resultaat van een topjaar bij het wegen van de bakken met geplukte druiven. Zowel de kwaliteit als het volume waren dik in orde. Dat is misschien wel de grootste beloning die je als wijnbouwer kunt krijgen.
Het grootste wonder van dit topjaar? Rood! Het rood van 2025 verrast me. Ik kan het niet anders zeggen. In voorgaande jaren moesten we hard werken voor rijpheid en structuur. Nu hangt er een diepte in de vaten die we maar zelden krijgen. Rijp fruit. Zachte tannines. En een soort stille kracht. Als deze ontwikkeling doorzet, krijgen we rode wijnen waar we met z’n allen stil van gaan genieten.
Mart Visscher
De jonge wijnmaker groeide op tussen de wijnranken. Aan de Suetersweg in Bentelo begonnen zijn ouders bijna 25 jaar geleden de wijngaard Hof van Twente. Intussen runnen Ilse en Roelof Visscher het bedrijf samen met hun zoon. In Duitsland viel student Mart op. Hij werd met 15 anderen geselecteerd voor de strijd om de titel Beste wijnmaker van Duitsland.
Mart schrijft columns over de belevenissen en ontdekkingen van de nieuwe generatie wijnboeren.
Onze columnisten zijn geen spreekbuis van dit online domein van de Nederlandse wijn en geven hun eigen mening. Zij delen persoonlijke verhalen over het maken, schenken en verkopen van wijn van eigen bodem.
